Και φτάσαμε δύο εβδομάδες πριν την εκλογική αναμέτρηση της 16ης Σεπτεμβρίου. Παρά τα τεράστια μέτωπα πυρκαγιών που έλαβαν μεγέθη εθνικής τραγωδίας και έθεσαν τη χώρα σε κατάσταση συναγερμού, παρ’ όλες τις απώλειες σε υλικούς και ηθικούς πόρους, αλλά πολύ περισσότερο σε ανθρώπινους (αφού οι ανθρώπινες απώλειες ξεπέρασαν τον αριθμό των 60), οι εκλογές δεν θα μεταφερθούν και θα γίνουν στην προκαθορισμένη ημερομηνία. Καλώς ή κακώς, είναι μια πραγματικότητα, και ακόμα και αν δεν έχουν σβήσει οι φλόγες σε όλη την Ελλάδα, ακόμα και αν ο καπνός θολώνει τον ορίζοντα και οι στάχτες βρίσκονται παντού γύρω μας, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την πραγματικότητα των επερχόμενων εκλογών.
Αδιαμφισβήτητα, οι εκλογές αυτές έχουν διακύβευμα: μεγάλο και ιδιαίτερα πολύπλοκο. Είναι πλέον κοινός τόπος για την πλειοψηφία των σκεπτόμενων Ελλήνων πολιτών πως το πολιτικό μας σύστημα, ο κρατικός μηχανισμός και οι κοινωνικές εφεδρείες διακατέχονται από μια άνευ προηγουμένου παθογένεια. Τα προβλήματα είναι ήδη πολλά, και έρχονται και άλλα να προστεθούν σε αυτά όσο περνάει ο καιρός. Ο κόσμος αρχίζει να χάνει το ενδιαφέρον του για τα κοινά, να απαξιώνει την πολιτική, να κλείνεται στον εαυτό του και να προσεγγίζει μηδενιστικές ιδέες και συμπεριφορές. Όμως, αυτό δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο από την παγίωση της κατάστασης αυτής. Για αυτό και η αποχή από τις εκλογές, δεν θα αποτελέσει λύση στο παραμικρό από τα πολλά προβλήματα της κοινωνίας μας.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι έχουμε δύο κόμματα εξουσίας. Ότι και αν ακούγεται από τα μικρότερα, περί ισχυροποίησης και θετικής ψήφου προς αυτά, η πραγματικότητα υπαγορεύει την επικράτηση ή της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ. Και φτάνουμε στο σημείο να αναρωτηθούμε: τι κάνουμε μπροστά στην κάλπη;
Και τα δύο κόμματα αυτά αποτελούν μέρος του παγιωμένου πολιτικού συστήματος της χώρας, και τα δύο έχουν κυβερνήσει βάλει τα θεμέλια της σύγχρονης Ελλάδας από τη μεταπολίτευση και έπειτα. Και τα δύο κόμματα έχουν κάνει βήματα προς τα εμπρός, προς την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας. Και τα δύο κόμματα, όμως, έχουν κάνει μεγάλα λάθη που υπονομεύουν κάθε προοπτική εξέλιξης. Οπότε, από όποια πλευρά και αν αντιμετωπίσεις το θέμα, έχουμε να κάνουμε με μία μάχη σχετικά ίσων αντιπάλων, οπότε η τελική έκβαση θα κριθεί στα σημεία.
Η Νέα Δημοκρατία εξελέγη με πολλές προσδοκίες το 2004. Η εκλογική αναμέτρηση εκείνου του Μαρτίου άνοιξε μια καινούρια σελίδα στην πορεία της χώρας. Και δεν υπήρχε Έλληνας πολίτης, ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση του, που δεν πίστευε σε μια αλλιώτικη κατεύθυνση των δημοσίων πραγμάτων, του ίδιου του τόπου. Όλοι περίμεναν μια σειρά από ριζικές μεταρρυθμίσεις σε νευραλγικούς τομείς του κράτους: στην Παιδεία, στην εξωτερική πολιτική, στο ασφαλιστικό, στην οικονομία. Η Νέα Δημοκρατία είχε στις τάξεις της ανθρώπους έμπειρους και με πολλές γνώσεις, που θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις μεταρρυθμίσεις αυτές. Και όμως δεν έγιναν, κυρίως γιατί φοβήθηκε το πολιτικό κόστος. Και συνάμα έγιναν και πολλά λάθη, τα οποία βαρύνανε την πλάτη της και από κάποιο σημείο και έπειτα, ουσιαστικά, αδυνατούσε να ασκήσει το κυβερνητικό της έργο.
Αλλά, η Νέα Δημοκρατία έπασχε και από πολιτικό θάρρος. Δεν προχώρησε σε σύγκρουση με κατεστημένες νοοτροπίες δεκαετιών κρατισμού, με τις συντεχνίες που έχουν δημιουργήσει ένα στρώμα που έχει καθίσει στο σβέρκο της ελληνικής οικονομίας και απομυζούν όσο περισσότερα μπορούν. Ουσιαστικά, δεν έκανε αυτό το οποίο όλοι περιμέναμε: βαθιές και γρήγορες αλλαγές. Και, ανεξάρτητα από το αν φταίει πραγματικά η ίδια ή αναγκάστηκε από τις συνθήκες, είναι κάτι που δεν θα της το συγχωρέσουμε ποτέ. Το ότι μπορούσε και δεν τόλμησε. Και αυτό είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα: είναι σφάλμα.
Το δε ΠΑΣΟΚ, ξεκίνησε το 2004 με αλλαγή αρχηγού και προοπτικές ανασύνθεσης του, ριζικής ανάπλασης του. Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε πολιτικά ανοίγματα τόσο προς τα αριστερά όσο και προς τα δεξιά. Ενέπνευσε σε πολλούς Έλληνες το όραμα δημιουργίας του καινούριου, του ανανεωτικού, του ρηξικέλευθου. Πολλοί ήταν αυτοί που, αν και δεν το ψήφισαν, παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά, ο Παπανδρέου έπαιζε με ένα στοίχημα: ή θα άλλαζε το ΠΑΣΟΚ ριζικά ή το ΠΑΣΟΚ θα τον αφομοίωνε και θα τον άλλαζε ριζικά. Και έγινε το δεύτερο. Ο Παπανδρέου κατέστη ένας αποτυχημένος Tony Blair: γιατί ο Blair τόλμησε, συγκρούστηκε και άλλαξε το κόμμα του. Συγκρούστηκε με τα συνδικάτα, άλλαξε μέχρι και το καταστατικό και μετέτρεψε το κόμμα του σε πολιτικό φορέα έκφρασης της νέας εποχής, πράγμα που του χάρισε τρεις εκλογικές νίκες. Ο Παπανδρέου, όμως, δεν ήταν Blair, δεν είχε την τόλμη, την αυτοπεποίθηση και το καθαρό όραμα για το αύριο που απαιτούταν. Και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: κατάντησε ένα κακέκτυπο του πατέρα του, που ικανοποιούσε την δογματική κομματική βάση, υιοθέτησε μια πολιτική νοοτροπία και ορολογία της δεκαετίας του ’70 και ουσιαστικά αναβίωσε το λεγόμενο «Παλαιό ΠΑΣΟΚ». Αυτό που, ουσιαστικά, προσφέρει σήμερα είναι ένα νέο «Παλαιό ΠΑΣΟΚ»: μια νέα «Αλλαγή». Το πολυσυζητημένο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι μια σύγχρονη μορφή του παλιού κρατικιστικού εαυτού του, με αναδιανομές μεγάλης κλίμακας και περαιτέρω ανελευθερία της οικονομίας. Τίποτα το καινούριο, τίποτα τα διαφορετικό, το τολμηρό, το ρηξικέλευθο. Πισωγύρισμα και μόνη επιδίωξη η ικανοποίηση της κρατικοδίαιτης και μονολιθικά σκεπτόμενης κομματικής βάσης, του λεγόμενου «Βαθέως ΠΑΣΟΚ». Με έναν ηγέτη που μοιάζει να φόρεσε πάνω του το παρελθόν, αυτό που κάποτε αποκήρυσσε μετά βδελυγμίας.
Το διακύβευμα μπροστά στις κάλπες είναι: ψηφίζουμε για «νέα» παλιά Αλλαγή ή για ηγεμονία της ήπιας προσαρμογής; Με βάση τη θεωρία του «το μη χείρον, βέλτιστον», που έχει πολυφορεθεί στην πολιτική τα τελευταία χρόνια, η μόνη ορθολογική στάση είναι η ψήφιση της Νέας Δημοκρατίας. Είναι το μόνο που απομένει, αν θέλουμε να είμαστε ήσυχοι με τη συνείδηση μας και να μη δούμε ξημερώματα της 17ης Σεπτεμβρίου τον Κουλούρη, το Λαλιώτη και τον Τσοχατζόπουλο να πανηγυρίζουν. Είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να μην έρθει πίσω ένα παρελθόν που έχουμε βιώσει και σιχαθεί. Και πλέον δεν υπάρχουν εκσυγχρονιστές να στηρίξουμε: το ΠΑΣΟΚ που πάει στις εκλογές είναι το παλαιό που γνωρίζουμε, με όλα τα κλισέ της παλιάς εποχής. Με λίγη φαντασία, θα μπορούσαμε να πούμε πως βρισκόμαστε πάλι στο 1981. Πάνω κάτω, είναι και οι ίδιο άνθρωποι που εξελέγησαν τότε, και μετέτρεψαν το ελληνικό κράτος σε προσωπικό τους μαγαζί. Θα τους δώσουμε την ευκαιρία να το ξανακάνουν, τη στιγμή που δεν φαίνονται διστακτικοί για αυτό, τη στιγμή που είναι κάλλιστα ικανοί να το ξανακάνουν; Κάθε σκεπτόμενος έλληνας πολίτης, κάθε μέρος των πιο δυναμικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας που αποτελούν το λεγόμενο «μεσαίο χώρο» (ο οποίος και κρίνει τα περισσότερα εκλογικά αποτελέσματα), θα απαντήσει όχι, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Απέναντι στην αναβίωση της συντηρητικής στασιμότητας, που γνωρίσαμε σε όλη της την έκταση κατά τη δεκαετία του ’80, η οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας, όσο άτολμη και αν είναι, παρουσιάζεται ως αδιαμφισβήτητη ένδειξη προόδου. Το οποιοδήποτε ψήγμα εκσυγχρονιστικής λογικής, όσο ισχνό και αν είναι, είναι απείρως καλύτερο και ωφελιμότερο, από την παλινόρθωση της Αλλαγής.Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Αφού δεν μπορώ να ψηφίσω για το μέλλον, μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, θα προτιμήσω το παρόν.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Αγαπητε Karl, εκτιμω τη σοβαροτητα και την ειλικρινεια με την οποια εκφραζεις τις σκεψεις σου και τη συγκροτηση του λογου σου και γι΄αυτο το λογο μπηκα στον πειρασμο να σου απαντησω.
Δεν ειμαι σε θεση να κρινω τα οικονομικα αποτελεσματα της Κυβερνησης, οχι γιατι θελω να υπεκφυγω,αλλα γιατι θεωρω πως η συζητηση αυστηρα επι οικονομικων ειναι ενας φαυλος κυκλος, οπου στο μονο που μπορει κανεις να συμφωνησει ειναι οτι διαφωνει.Θα αφησω τους πολιτικους να το κανουν που το ευχαριστιουνται κιολας αν η οικονομια του κ.Σημιτη ηταν ισχυρη και για το αν επρεπε να γινει απογραφη ή οχι ή αν ηταν μαϊμου.Θελω να επικεντρωθω σε θεσμικα θεματα και τις πολιτικες γυρω απο αυτα.
Διαφθορα υπηρξε επι ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ το εκανε σημαια.Και μετα τις εκλογες τι; Εκανε ενα νομο περι βασικου μετοχου , ο οποιος συμφωνα με τα Ευρωπαϊκα φορα ειναι διατρητος.Καταπολεμηθηκε θεσμικα η διαφθορα τελικα; Μαλλον η κυβερνηση το εχει ξεχασει ,αν θυμηθει κανεις και την υποθεση των “κουμπαρων”.
Στην υποθεση των υποκλοπων τι εγινε;Ενω η κυβερνηση γνωριζε το ζητημα επι ενα χρονο, ο κ.Πρωθυπουργος συγκαλεσε σε συσκεψη τις ανεξαρτητες αρχες ,επιστημονες και πανεπιστημιακους αφοτου το θεμα πηρε εκταση στα καναλια και δημιουργηθηκαν αρνητικες εντυπωσεις.Και ενα χρονο τι εκανε; Και αντε η συσκεψη εγινε κατοπιν εορτης, θωρακιστηκε θεσμικα το κρατος και ο πολιτης με νομοθεσιες;
Ενα μετρο που να καταπολεμησε ουσιαστικα τη γραφειοκρατια;Το μονο που θυμαμαι να εχει γινει τα τελευταια χρονια με απτα αποτελεσματα ειναι η συγκροτηση των ΚΕΠ που η ΝΔ πολεμησε αρχκα στην βουλη για να φτασουμε το 2007 ο κ.Ανδρεουλακος να μοιραζει φυλλαδια μεσω πιτσαριας με τη φωτογραφια του.
Αν παλι κοιταξει κανεις τα εργασιακα ζητηματα μπορει να κανει καποιες διαπιστωσεις.Αν ειναι αλλαγη κερδοφορα η καταργηση των συλλογικων συμβασεων που αναγκαζει τους εργαζομενους να διαπραγματευονται απο μονοι τους με τα αφεντικα,τοτε παω πασο.Αν η ανεργια μειωθηκε με θεσεις ημιαπασχολησης και με τη νεολαια να δουλευει για 10 ωρες για 700 και 800euros,τοτε μπραβο
Ενα μετρο υπερ της αξιοκρατιας;Θα συμφωνησω ξεκαθαρα μαζι σου περι κομματικου κρατους,μια απο τις αιτιες της ηττας του ΠΑΣΟΚ. Αλλα απο την αλλη η δημιουργια του γραπτου διαγωνισμου του ΑΣΕΠ ηταν προς την καταπολεμηση αυτης της νοοτροπιας.Η ΝΔ τι εκανε;Kαπελωσε σε πολλες περιπτωσεις το θεσμο αυτο εισαγοντας τις προσωπικες συνεντευξεις,ενισχυοντας τον κομματισμο και το ρουσφετι
Ενα μετρο που να αφορουσε ην τοπικη αυτοδιοικηση; O κ.Πρωθυπουργος προεκλογικα υποσχοταν σε δυσαρεστημενους πολιτες τη διενεργεια τοπικων δημοψηφισματων. Προσωπικα συμφωνω με το θεσμο Καποδιστρια και πιστευω ακομα στη δημιουργια αιρετων περιφερειαρχων,αλλα αναγνωριζω πως καποιοι εχουν αναφερετο δικαιωμα να διαφωνουν.Ακουσε κανεις να γινει κανενα δημοψηφισμα ή μηπως οι πολιτες που εσπευσαν να ψηφισουν ΝΔ για αυτο το λογο στην τελικη εξαπατηθηκαν;
Μιλουσε ο κ.Πρωθυπουργος προεκλογικα για ολιγομελη και ευελικτη κυβερνηση,συμφωνω.Τι τον εμποδισε να την κανει οταν αυτο το συλλογισμο θελω να πιστευω πως το συνολο της κοινωνιας το στηριζει, οι εσωκομματικες ισορροπιες; ειλικρινα δεν ξερω
Ειπε για αναδιοργανωση του δημοσιου,των υπηρεσιων του,ακομα και για επανιδρυση του κρατους.Αν προς αυτη την κατευθυνση ειναι η δημιουργια σωματος αγροφυλακης προεκλογικα με πολιτες που δεν εχουν ουτε στοιχειωδη εξοπλισμο και εκπαιδευση,τοτε μαλλον δε συζηταμε για οργανωση αλλα για ανοργανωσια.
Ως προς την εξωτερικη πολιτικη οντως σοβαρη αλλαγη εγινε.Η σημερινη κυβερνηση θεωρησε σκοπιμο να εγκαινιασει μια πολιτικη με τη γειτονα χωρα που περισσοτερο θα στηριζεται στις διαπροσωπικες σχεσεις των δυο Πρωθυπουργων.
Δεν μπορω να καταλαβω επισης το εξης.Πως η ΝΔ που το 2004 απεσπασε το 46% των ψηφων δηλωσε αδυναμια φοβουμενη το προεκλογικο κοστος να εφαρμοσει το οποιο της προγραμμα πώς θα το εφαρμοσει τωρα που κατα πως φαινεται θα βγει,αλλα σοβαρα τραυματισμενη.Και απο την αλλη για ποιο προγραμμα την ψηφισε τελικα ο λαος για καποιο που δεν εφαρμοσε εν τελει λογω πολιτικου κοστους. Μα αν οι εξαγγελιες της - και δεν αναφερομαι μονο σε οικονιμικες - που επεισαν τον κοσμο το 2004 γινονταν πραξη δε θα υπηρχε λογος ο κοσμος σημερα να ειναι δυσαρεστημενος.
Τελικα ακουω τον κ.Πρωθυπουργο πολυ συχνα να αναφερει τη λεξη μεταρρυθμισεις,αλλα με μια εννοια αοριστη.Μπορει να τις συγκεκριμενοποιησει,να τις μαθουμε κι εμεις.Και να παρουμε θετικη θεση τελικα απεναντι σε τι;Σε αοριστες εξαγγελιες περι αλλαγων την κατευθυνση των οποιων αγνοουμε ή στις πρακτικες που εφαρμοστηκαν ολο το προηγουμενο διαστημα.Το σωστο ποιο είναι;
Ως προς το αν η ΝΔ αντιπροσωπευει το καινουργιο και το ΠΑΣΟΚ το παλιο, θα ελεγα πως η διασφαλιση και η ισχυροποιηση του κοινωνικου κρατους δεν αντιπροσωπευει τιποτα το παλιο.Ειναι μια διαχρονικη αναγκη και επιδιωξη που καποιος μπορει να συμφωνει και να διαφωνει μαζι της.Και αν το ΠΑΣΟΚ εχασε τις προηγουμενες εκλογες μεγαλη ευθυνη εχει η εγκαταλειψη στο παρελθον διαστημα αυτης της πολιτικης.
Δημοσίευση σχολίου